ผมได้ยกโทรศัพท์เก่าไปให้คุณแม่ใช้ คือ galaxy note 2 เพราะว่าหน้าจอเขาใหญ่ดี ใช้ดีมากลื่นไหล
ส่วนตัวผมเองใช้ galaxy win เพราะสามารถเล่น 2 ซิมได้ (ได้ซิมใหม่จากธนาคารมาใช้)
แต่แม่ได้ไปไม่นานก็เอาไปลืมไว้ที่ร้านก๋วยเตี๋ยว
เล่นเอาขวัญหนีดีฝ่อ เพราะคนไม่เคยลืมของเลย แน่นอนว่าโทรศัพท์ได้หายไปแล้ว
ไม่นานก็ตั้งสติได้ พลางคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นของนอกกายไม่นานก็หาใหม่ได้แหละ
สำหรับข้อมูลก็หายไปบ้างโดยเฉพาะรูปต่างๆ แต่ดีว่า contact list ไม่ได้หายไปเพราะ save เอาไว้หลายที่
ตอนที่ข้อมูลหายนี่ทำให้ได้คิดถึงเรื่องความมีประโยชน์ของการ back up สำรองข้อมูล เดี๋ยวนี้สามารถให้สำรองได้อัตโนมัติเมื่อเครื่องเชื่อมต่อ wifi นับเ็ป็นเรื่องที่สะดวกมาก
เราเอาข้อมูลของเราไปเก็บไว้บน cloud ซะให้หมด
แต่อย่างไรก็ดี เมื่อคิดในแบบ ปรมัตถ์ธรรมแล้ว พบว่าทุกสิ่งในชีวิต แม้แต่ความทรงจำดีๆ ก็จะเลือนหายไปตามกาลเวลา เรามีรูป มีภาพเก็บใส่อินเตอร์เน็ตเอาไว้ก็จริง แต่วันหนึ่งสมองของเราก็จะเสื่อมลง หรือร่างกายเราตายจากโลกนี้ไป ความจำเหล่านั้นยังมีประโยชน์อะไรอีก?
ต่อให้ระลึกชาติได้ก็ไม่มีประโยชน์ เช่น ผมดูรายการที่วิญญาณรอข้ามภพชาติเพื่อมาเจอคนรัก แต่เมื่อเรามาเจอคนรักอีกครั้ง เธอก็เป็นคนใหม่ แต่งงานใหม่ มีลูกมีสามีในชาติใหม่แล้ว มันน่าจะเ็ป็นเรื่องที่ทรมานเอาการเลย ที่เราต้องมาพบสภาพแบบนี้
การลืมอาจเป็นประโยชน์มากกว่า ทุกๆคนมีทางของตัวเองต้องดำเนินต่อไป
การแบกภาระความจำก็เป็นปัญหาเหมือนกัน ผมคิดว่าหากเราไม่ต้องการแบกอะไร ก็จดไว้ใน cloud แล้วถึงเวลาหากต้องใช้ก็ดึงออกมา แต่หากไม่ต้องใช้ก็ลืมมันไปได้เลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น