การประเมินผลงาน เลื่อนเงินเดือนประจำปี

ช่วงนี้ที่ธนาคารกำลังจะเลื่อนเงินเดือนกัน สำหรับตำแหน่งที่ต้องดูแลลูกน้องแล้ว จำเป็นต้องมามีส่วนในการเลื่อนเงินเดือนอย่างแน่นอน

ผมเองเพิ่งได้เข้ามาในตำแหน่งแบบนี้ ถึงจะไม่ได้ให้เงินเดือนลูกน้องโดยตรง แต่ก็มีส่วนรับผิดชอบไปมากเหมือนกัน ผมสามารถดูแลได้จริงๆ แค่หัวหน้าส่วน 2 คน เท่านั้นเอง

ลูกน้องหลายคนนั้นเราก็ต้องให้ผลตอบแทนความดีความชอบอย่างเป็นธรรม โดยที่คนทำดี ควรได้เงินเดือนขึ้นมากหน่อย คนไม่ค่อยมีผลงานก็เงินเดือนขึ้นน้อยหน่อย นี่เป็นคำพูดที่ถูกต้อง และถ้าหากละเลยตามนี้ คนทำดีไม่ได้ดี คนทำชั่วไม่ได้ผลกรรม การปกครองจะเป็นไปได้อย่างไร?

ทีนี้ก็มาถึงจำนวนระดับเงินเดือนที่จะเพิ่มขึ้น แน่นอนว่าเด็กเข้างานใหม่ๆ ก็ย่อมมีฐานเงินเดือนที่ต่ำกว่า หากจะเลื่อนเงินเดือน ก็ต้องเลื่อนที่เปอร์เซ็นต์สูงๆ เมื่อเทียบกับฐานเงินเดือน ส่วนคนที่ฐานสูงอยู่แล้วอาจไม่ต้องเลื่อนเปอร์เซ็นต์สูงนัก ก็สามารถได้เม็ดเงินเป็นกอบเป็นกำ

ดังนั้นเราควรจะเลื่อนมากน้อยตามฐานเงินเดือน?

เงินเดือนน้อย ให้เลื่อนมาก เงินเดือนมากให้เลื่อนน้อย?

ธนาคารเองยังมีกรอบ guild-line ของการเลื่อนเงินเดือนไว้ ก็เป็นดังที่เราๆทราบกันดี เขาจะแยกพนักงานออกเป็นกลุ่มๆไป กลุ่มเงินเดือนสูง ก็ขึ้นเปอร์เซ็นต์น้อยหน่อย กลุ่มฐานเงินเดือนต่ำก็เลื่อนขึ้นมากหน่อย (แสดงว่าเขาสนใจ และให้โอกาสเด็กใหม่ๆให้ก่อร่างสร้างตัวได้เร็ว น่าชื่นชมๆ)

เราเองก็อยากจัดตรงนี้ไว้เป็นบรรทัดฐานเหมือนกัน เนื่องจากหลายหัวที่คิดออกมาคงจะมีเหตุผลพอสมควรที่เราจะยึดมาเป็นแนวทาง

เรื่องตัวกรอบเป็นเพียงแนวทางเท่านั้น ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนัก ผมว่ามันสำคัญที่การแบ่งกลุ่มฐานเงินเดือนของผู้ถูกประเมินมากกว่า ว่าต้องจัดมวยคู่ใกล้เคียงกันมาเทียบกัน เช่น 50,000 สู้กับ 60,000 ก็จะดี แต่ถ้าหากเอา 50,000 ไปสู้กับ 100,000 การเลื่อนเงินเดือนย่อมต่างกันแน่

ทีนี้เราไปถึงทฤษฏีการให้ผลตอบแทน คนทำงานดีควรได้ผลตอบแทนสูงมันก็น่าจะจริง แล้วถ้าละเลยตรงนี้ก็จะเกิดความเสื่อมขององค์กร แต่อย่างไรก็ดี แม้เราจะได้ฉีกระดับของผลตอบแทนแล้ว แต่ก็ต้องมอบโอกาสให้กับคนที่ด้อยกว่าด้วย เพื่อให้เขามีความหวังที่จะได้ดีบ้างในคราวต่อไป

คนทำงานดีสองคน คนทำงานแย่สองคน รวมเป็นสี่คน ถ้าเราขึ้นเงินเดือนแบบนี้ 1+1+0.5+0.25 ก็คงจะดี สองคนที่ทำงานดี ถ้าเห็นใจกันว่าเพื่อนทำงานพอๆกับตัวเอง ก็จะไม่อิจฉากัน พวกทำงานน้อยๆ ก็จะได้ตระหนักตัว และขวนขวายหางานมากๆมาทำมากขึ้น

อีกประเด็นหนึ่งคือเรื่องค่าของงาน มันก็น่าเห็นใจพนักงานที่เรียนมาน้อย จะทำอย่างไร ค่างานก็ไม่ยอมสูงขึ้นสักที อันนี้เป็นเรื่องที่หัวหน้าต้องให้โอกาสเขาทำงานมากๆขึ้น เพื่อเำพิ่มค่างาน เราคงต้องมามองเหตุผลของผู้ช่วยทันตะ เงินเดือน 50000 เพราะแก่แล้ว กับตัวทันตแพทย์  เงินเดือน 50000 เหมือนกัน เพราะเพิ่งเข้าใหม่ เราควรจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกันที่จะเลื่อนเงินเดือนหรือไม่

แล้วถ้าหากแต่ละคนทำงานได้ดีพอๆกัน เราจะเลื่อนเงินเดือนเขาทั้งสองอย่างไร แน่ละค่างานของทันตแพทย์สูงกว่าแน่ แต่เราคงต้องมอบงานให้กับพวกผู้ช่วยให้มากขึ้นไม่ใช่หรือ?

การที่ฝ่ายของเราได้แบ่งเงินออกเป็นส่วนงานเท่าๆกันนั้นเป็นนโยบายที่ชาญฉลาดเหมือนกัน เป็นเพราะเราจะได้ไม่ทะเลาะเบาะแว้งกันในระดับหัวหน้าส่วน เพราะงานมันอาจจะเป็นงานคนละด้านกันจริงๆ เรามาเปรียบเทียบกันก็จะทำให้เกิดความบาดหมางเปล่าๆ เหมือนกับเปรียบเทียบ หมอกับตำรวจนั่นแหละ ตำรวจอาจยากที่ต้องเสียงภัย หมอเองก็ต้องมีความรู้สูง

หมายความว่าการเรียงลำดับในส่วนงานนั้นแหละที่เป็นความสำคัญ เพราะว่า ผอ อาจจะใช้ตรงนี้เป็นเครื่องมีอในการประเมินความชอบได้ง่ายๆ

แต่แนวโน้มปัจจุบัน รองฝ่ายยังไม่ต้องทำอะไรมากนัก แค่ให้ความร่วมมือจัดระเบียบให้หัวหน้าส่วนก็พอ เรื่องที่เหลือยังเป็นของเบื้องบนอยู่

samsung galaxy ของแม่หายไป

ผมได้ยกโทรศัพท์เก่าไปให้คุณแม่ใช้ คือ galaxy note 2 เพราะว่าหน้าจอเขาใหญ่ดี ใช้ดีมากลื่นไหล
ส่วนตัวผมเองใช้ galaxy win เพราะสามารถเล่น 2 ซิมได้ (ได้ซิมใหม่จากธนาคารมาใช้)

แต่แม่ได้ไปไม่นานก็เอาไปลืมไว้ที่ร้านก๋วยเตี๋ยว

เล่นเอาขวัญหนีดีฝ่อ เพราะคนไม่เคยลืมของเลย แน่นอนว่าโทรศัพท์ได้หายไปแล้ว
ไม่นานก็ตั้งสติได้ พลางคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นของนอกกายไม่นานก็หาใหม่ได้แหละ

สำหรับข้อมูลก็หายไปบ้างโดยเฉพาะรูปต่างๆ แต่ดีว่า contact list ไม่ได้หายไปเพราะ save เอาไว้หลายที่

ตอนที่ข้อมูลหายนี่ทำให้ได้คิดถึงเรื่องความมีประโยชน์ของการ back up สำรองข้อมูล เดี๋ยวนี้สามารถให้สำรองได้อัตโนมัติเมื่อเครื่องเชื่อมต่อ wifi นับเ็ป็นเรื่องที่สะดวกมาก

เราเอาข้อมูลของเราไปเก็บไว้บน cloud ซะให้หมด

แต่อย่างไรก็ดี เมื่อคิดในแบบ ปรมัตถ์ธรรมแล้ว พบว่าทุกสิ่งในชีวิต แม้แต่ความทรงจำดีๆ ก็จะเลือนหายไปตามกาลเวลา เรามีรูป มีภาพเก็บใส่อินเตอร์เน็ตเอาไว้ก็จริง แต่วันหนึ่งสมองของเราก็จะเสื่อมลง หรือร่างกายเราตายจากโลกนี้ไป ความจำเหล่านั้นยังมีประโยชน์อะไรอีก?

ต่อให้ระลึกชาติได้ก็ไม่มีประโยชน์ เช่น ผมดูรายการที่วิญญาณรอข้ามภพชาติเพื่อมาเจอคนรัก แต่เมื่อเรามาเจอคนรักอีกครั้ง เธอก็เป็นคนใหม่ แต่งงานใหม่ มีลูกมีสามีในชาติใหม่แล้ว มันน่าจะเ็ป็นเรื่องที่ทรมานเอาการเลย ที่เราต้องมาพบสภาพแบบนี้

การลืมอาจเป็นประโยชน์มากกว่า ทุกๆคนมีทางของตัวเองต้องดำเนินต่อไป

การแบกภาระความจำก็เป็นปัญหาเหมือนกัน ผมคิดว่าหากเราไม่ต้องการแบกอะไร ก็จดไว้ใน cloud แล้วถึงเวลาหากต้องใช้ก็ดึงออกมา แต่หากไม่ต้องใช้ก็ลืมมันไปได้เลย