ปฐมเทศนาของพระพุทธเจ้าคือเรื่องของทางสายกลาง
- ไม่เป็นไปเพื่อการทรมานตัวเองให้ลำบาก
- ไม่เป็นไปเพื่อการเสพสุขในโลก ติดในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส
ทางสายกลางนั้นมีอยู่คือ มรรคมีองค์8
1.มีความเห็นที่ถูกต้อง
- สัตว์โลกล้วนเป็นทุกข์จากการเกิดแก่เจ็บตายไม่รู้จักจบสิ้น เวียนว่ายตายเกิด
- สาเหตุแห่งทุกข์เกิดจากการเกิด สาเหตุของการเกิดคือความอยาก
- จุดที่ดับทุกข์อย่างแท้จริง คือไม่มาเวียนเกิดตายอีกมีอยู่จริงคือ "นิพพาน"
- หนทางนำไปสู่ "นิพพาน" คือ มรรคมีองค์8
2.มีความคิดตั้งใจที่ถูกต้อง
- มีความคิดว่ารูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเป็นทุกข์ และมีความคิดที่จะหนีจากสิ่งเหล่านี้
- สัตว์โลกทั้งหลายพึงไม่พยาบาท ไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน
3.การพูดจาให้ถูกต้องเหมาะสม
- ไม่พูดโกหก ไม่พูดเท็จ
- ไม่พูดจายุยงให้เกิดผลเสีย ไม่พูดทำร้ายซึ่งกันและกัน
- ไม่พูดเพ้อเจ้อ ไร้สาระ
4.การกระทำชอบ มีศีลทางกาย
- ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ทำร้ายเบียดเบียนให้เขาเกิดความลำบาก
- ไม่ลักขโมย ฉ้อโกง
- ไม่ประพฤติผิดในกาม
5.การประกอบอาชีพชอบ
- เป็นอาชีพที่ไม่ได้เบียดเบียนใคร อาทิ ฆ่าสัตว์ ค้ายาพิษ ค้าอาวุธ ขายสัตว์ให้เอาไปฆ่า ค้ามนุษย์
- การประกอบอาชีพ ต้องไม่หารายได้มาเพื่อมัวเมาในกาม ทำอย่างพอเพียง
6. มีความเพียรในการขัดเกลาจิตใจ
- ป้องกันไม่ให้อกุศลเกิดขึ้นในใจ
- หากอกุศลเกิดแล้วให้ละออกโดยเร็ว
- หมั่นเจริญกุศลในเกิดในใจ (อานาปานสติ)
- รักษากุศลที่เกิดแล้วไว้ให้ดี
7. มีสติรู้ตามจริง
- รู้ทันร่างกายตามจริง ทั้งลมหายใจ อิริยาบถ ร่างกายเป็นของไม่เที่ยง
- รู้ทันเวทนา ว่าสุข ทุกข์ เฉยๆ เกิดขึ้นแล้วดับไป
- รู้ทันจิตใจ ว่าจิตใจเป็นอย่างไร เป็นกุศลหรืออกุศล
- รู้ในธรรม ข้อคิดต่างๆ ธรรมอันเป็นกฏธรรมดาสามอย่าง ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และไม่มีตัวตน
8.มีสมาธิในระดับฌาณ
ทั้งแปดข้อนี้เป็นไปเพื่อความดับทุกข์อย่างเด็ดขาดถาวร
คือไม่นำดวงจิตนี้มาเกิดซ้ำซากอีก ในจักรวาลสมมติอันนี้
ทั้งนี้เกิดจากจิตได้เรียนรู้ความจริง (ไม่ใช่ท่องเอานะครับ)
ความจริงที่ว่า กายใจนี้ไม่เที่ยง และเป็นทุกข์ การเกิดมาในโลกเป็นทุกข์
กายใจนี้ไม่ใช่ของเราเลย ไม่มีสิ่งใดๆในโลกที่เป็นของน่าเอาน่าเป็นเลย
จิตจะเกิดความเบื่อหน่าย และไม่ย้อนกลับมาเกิดอีกในโลกนี้
ระดับขั้นของการหลุดพ้น ก็คือการได้ถึงระดับอริยบุคคล 4 ระดับ
- พระโสดาบัน (ผู้ได้กระแสนิพพาน) มีสิ่งที่พระโสดาบันละได้คือ
ละสักกายทิฏฐิ ความเห็นผิดว่านี่คือบุคคล ตัวตน เรา เขา
ในโลกเสมือนที่เราอาศัยอยู่นี้ การเกิดขึ้นของบุคคลสัตว์ เป็นเพียงการประชุมกันของธาตุ
เมื่อเราเห็นว่านี่คือตัวตน ตัวบุคคล ตัวเรา ของเรา เมื่อนั้นย่อมเกิดความทุกข์ขึ้น
เพราะสิ่งสมมติในโลกนี้ย่อมเสื่อมสภาพไปเป็นธรรมดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น